Moje serce jest zniszczone jak Berlin w ’45
i tak nieuporządkowane jak każdy grudzień.
Pies nie rozpoznaje swego pana,
bo opiekuje się nim każdy przechodzień,
drapie za uchem,
mówi „Jakie masz smutne ślepia
i zaskakująco duże”.
W tych ruinach właściciele potrzebują psów,
właściciele potrzebują panów,
właściciele potrzebują psich panów,
panowie właścicieli psów
potrzebują panów innych psów.

Mój pieski nastrój z oklapniętymi uszami
potrwa dłużej niż wszystkie ścieżki życia.

_Tłumaczenie: Paweł Sakowski
© Instytut kultury Miejskiej
Przekład z tomiku “Dowód (nie)osobisty” nominowanego do nagrody “Europejski Poeta Wolności 2018”
europejskipoetawolnosci.pl