„Moja siostra nie pisze wierszy
i chyba już nie zacznie nagle pisać wierszy.
Ma to po matce, która nie pisała wierszy,
oraz po ojcu, który też nie pisał wierszy.
Pod dachem mojej siostry czuje się bezpieczna:
mąż siostry za nic w świecie nie pisałby wierszy.
I choć to brzmi jak utwór Adama Macedońskiego,
nikt z krewnych nie zajmuje się pisaniem wierszy.

W szufladach mojej siostry nie ma dawnych wierszy
ani w torebce napisanych świeżo.
A kiedy siostra zaprasza na obiad,
to wiem, że nie w zamiarze czytania mi wierszy.
Jej zupy są wyborne bez premedytacji,
a kawa nie rozlewa się na rękopisy.

W wielu rodzinach nikt nie pisze wierszy,
ale jak już-to rzadko jedna tylko osoba.
Czasem poezja śpiewana spływa kaskadami pokoleń,
co stwarza groźne wiry w uczuciach wzajemnych.

Moja siostra uprawia niezłą prozę mówioną,
a całe jej pisarstwo to widokówki z urlopu,
z tekstem obiecującym to samo każdego roku:
że jak wróci,
to wszystko
wszystko
wszystko opowie. ”

Քույրս չի գրում բանաստեղծություններ
ու դժվար թե մի օր սկսի գրել:
Իսկը մոր կտորն է, ով չէր գրում բանաստեղծություններ
ու հոր նման, ով նույնպես չէր գրում բանաստեղծություններ:
Քրոջս տանը հանգիստ եմ.
աշխարհն էլ շուռ գա, իր ամուսինը չի գրի բանաստեղծություններ:
Ու չնայած էս պատմությունը ոնց որ Մակեդոնացու հորինածը լինի,
բայց բարեկամներիցս ոչ մեկ բանաստեղծություն գրելու հավես չունի:

Քրոջս գրադարակում չկան հին բանաստեղծություններ,
ոչ էլ նորերն է պահում պայուսակում:
Իսկ երբ քույրս ճաշի է հրավիրում,
գիտեմ՝ չի պատրաստվում կարդալ բանաստեղծություն:
Նրա ապուրներն առանց դրա էլ ընտիր են,
իսկ ձեռագրերին չկան սուրճի հետքեր:

Էնքա~ն ընտանիքներ կան, ուր ոչ ոք չի գրում բանաստեղծություն,
կամ հազվադեպ՝ տնից մեկը:
Երբեմն պոեզիան յոթ պորտով է փոխանցվում,
ինչը գլխիվայր շրջում է հարաբերությունները:

Քրոջս բանավոր խոսքը էնքան էլ վատ չէ,
իսկ եղած-չեղած գրական ժառանգությունը
բացիկներն են արձակուրդից՝ ամեն տարի նույն խոստումով,
թե հենց վերադառնա՝
ամե՜ն,
ամե՜ն,
ամե՜ն բան կպատմի:

Հեղ.՝ Վիսլավա Շիմբորսկա 
Թարմ. լեհերենից՝ Տաթև Չախեան