Ήμουν μια κλασική νεοφερμένη, που, σαν ένας καινούριος εραστής,
αποκαλύπτοντας κάθε ουλή πάνω στο άγνωστο δέρμα ρωτά:
Πώς; Ποιός; Πότε; Πώς; Γιατί;

Κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει να μη ρωτάω εδώ “γιατί”!

Όταν σταματάς να ρωτάς,
η ζωή δεν γίνεται απαραίτητα περισσότερο κατανοητή,
αντίθετα, τα κύτταρα της περιέργιας στροβιλίζονται,
σκουριάζουν σαν βρύση αχρησιμοποίητη για χρόνια.
Η αδιαφορία γίνεται συνήθεια με τον καιρό,
όμως η συνήθεια είναι ένα παυσίπονο
που όχι μόνο εντοπίζει τον πόνο
αλλά επίσης μουδιάζει όλο το σώμα.

Περνώντας τα τελευταία μου λεπτά στο αεροδρόμιο του Πεκίνου,
οι ουλές της παιδικής ηλικίας μου ήρθαν στο μυαλό,
οι τρύπες από καρφιά δεκαετιών στους τοίχους του οικογενειακού μου σπιτιού,
η παραγγελία για κούπες μέσα στην κουζίνα κάποιου άλλου
που πήρες στα σοβαρά
χωρίς να αναρωτηθείς “γιατί” …

_Μετάφραση από τα αγγλικά: Ευσταθία Π.