Թե երկիրդ քարքարոտ է ու չորային,

բանաստեղծություն գրիր, որ ապրելը փափուկ լինի:

Մեր նախագահը, որ բանասեր է, կարծեմ,

պայմանագրերի հետևում ոտանավոր է գրում

մենության, տխրության,

իսկ հուսահատ պահերին՝ հրաժարականի մասին…

Եվ ընդդիմությունը հայհոյում է հանգավոր,

ու մենք գոռգոռում ենք ռիթմով:

Պաշտպանության նախարարը տաղեր է ձոնում

պատերազմին,

որ անհաջող հարևանի սիրտը փափկի,

որ ռումբն անաղմուկ ընկնի:

Կենտրոնական բանկի նախագահը վերլիբր է կարդում

ճգնաժամի մասին,

և լրագրողը ոտքի վրա գրում է քառյակներ

վերջին վթարների ու հատկապես ինքնասպանների մասին,

որ բանաստեղծություն են թողնում գրպանում:

Պատերի տակ բոմժերը

աքրոստիքոս են նվիրում ցրտին ու սովին:

Երբ կյանքը շատ է ծանրանում,

տ

ո

ղ

ա

տ

ի

ր,

որ հեշտ ապրվի:

Ու, մանավանդ,

թե չգիտես ոնց խոսել ցեղասպանության,

հայրենիքի ու թշնամու մասին,

անպայման բանաստեղծություն գրիր,

որ պատմության դասագիրքը հեշտ մարսվի:

Երևի կարիք չկա ասելու՝

թե երկիրդ քարքարոտ է ու կավահող,

մեռելներիդ բանաստեղծությամբ ճամփիր, որ

հողը թեթև լինի: